و اما دليل نقلى [ بر امامت امير المؤمنين عليه السّلام ] از قرآن مثل قوله تعالى : إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ « 1 » . يعنى : نيست حاكم شما و اولى به تصرّف در امور شما ، مگر خداى تعالى و رسول و آن كسانى كه ايمان آورند و نماز را به پاى مىدارند و مىدهند زكات را به مستحق ، در حالت ركوع . و اين اشاره به تصدّق حضرت امير المؤمنين است كه انگشترين خود را به سايل داد در حال ركوع چنان كه معروف و مشهور است و در روايات عامّه و خاصّه منقول و مذكور « 2 » . و ملا على قوشچى - كه يكى از علماى اهل سنّت است - گفته كه : « به اتفاق مفسّرين اين آيه در شأن حضرت أمير المؤمنين على نازل شده در وقتى كه حضرت خاتم خود را به سايل داد در حال ركوع » « 3 » . پس اعتراض ملّاى مذكور بعد از اين ، به آن‌كه « شايد كه « ولى » به‌معناى محبّ باشد و حصر در كسى كه در نماز تصدّق كرده ، معنى ندارد » « 4 » و همچنين گفتن كه « حصر در جايى مىبايد كه تردّدى آنجا باشد و هنوز تردّدى

--> ( 1 ) . سورهء مائده ( 5 ) : 55 . ( 2 ) . الكشاف ، ج 1 ، ص 649 ، مصحح كشّاف در حاشيهء اين صفحه منابع متعددى براى اين واقعه ذكر كرده است . شرح المواقف ج 8 ، ص 371 ؛ بحار الأنوار ، ج 35 ، ص 183 - 206 . ( 3 و 4 ) . شرح تجريد قوشچى ، ص 476 .